Θεοδόσης Γιαννακίδης: «Το τυχαίο είναι αυτό που μπορεί να σε μαγέψει, είναι η ίδια η δύναμη της ζωής.»

Οι αναγνώστες της Athens Voice ψήφισαν και τον ανέδειξαν ανάμεσα στους δέκα καλύτερους φωτογράφους του 2016.

0
955

Οι αναγνώστες της Athens Voice ψήφισαν και τον ανέδειξαν ανάμεσα στους δέκα καλύτερους φωτογράφους του 2016.

Γεννημένος  στην Αλεξανδρούπολη με σπουδές στο Πολυτεχνείο Ξάνθης και μεταπτυχιακές στην Βρετανία, ξεκίνησε τη φωτογραφία μετά το πανεπιστήμιο, παρακολουθώντας μαθήματα στα ΝΕΛΕ Αλεξανδρούπολης.  Στο ξεκίνημα του, τον μονοπωλεί η ασπρόμαυρη φωτογραφία και το “κλασσικό¨ 135μμ φορμά, τελευταία όμως, πειραματίζεται με το μεσαίο αλλά και το μεγάλο φορμά.

Ο λόγος για τον Θεοδόση Γιαννακίδη – ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης, του οποίου διετέλεσε και πρόεδρος.

Φωτογραφίζει τη γενέτειρά πόλη του από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Σιγά – σιγά, παρατηρώντας τις εικόνες του, συνειδητοποιεί την πολυπλοκότητα, την πολυπολιτισμικότητα και την γοητεία της ευρύτερης περιοχής  της Θράκης. 

Φωτογραφίζει δημόσιους χώρους, σχολεία, εκκλησίες, ξενοδοχεία, ιατρεία, εσωτερικούς χώρους, χώρους που είναι σε χρήση και συνάμα φέρουν την πατίνα του χρόνου.

 Οι  εικόνες του είναι ο «τρόπος γραφής» του. Το φως- «το αγνό και αιώνιο φως», όπως το χαρακτηρίζει- και τα παιχνιδίσματα του τον συνεπαίρνουν, κυριαρχούν στον φωτογραφικό του καμβά και μετουσιώνονται σε μοναδικές ιστορίες συναισθημάτων που προσπαθούν να μεταδώσουν στον θεατή τις δονήσεις και την αύρα της θρακικής γης.

Πάρκο Αλεξανδρούπολη ,2008

 Πως ξεκίνησε η ενασχόληση σου με τη φωτογραφία;

 Ασχολήθηκα με την φωτογραφία από τα μαθητικά μου ακόμη χρόνια. Θα έλεγα ότι η τεχνική, τα χημικά, ο σκοτεινός θάλαμος ήταν αυτά που με γοήτευσαν. Πάντα ήθελα να φωτογραφίζω. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να δημιουργήσω τις δικές μου φωτογραφικές ενότητες. Η γνωριμία με σημαντικούς ανθρώπους από το χώρο της φωτογραφίας, όπως αρχικά ο Νίκος Οικονομόπουλος, στην συνέχεια ο Πάρης Πετρίδης, ο Serkan Taycan,η Vanessa Winship και o Χάρης Κακαρούχας με βοήθησαν να κατασταλάξω στα δικά μου αισθητικά κριτήρια.

Σαντα Κλάρα, Κούβα ,1999

Τι ήταν αυτό που ήθελες να εκφράσεις ως άνθρωπος και βρήκε διέξοδο μέσω του φωτογραφικού φακού;

Όπως  και σε κάθε τέχνη αυτό που εκφράζεις μέσα από τα έργα σου είναι οι “ποιότητες” σου σαν άτομο, τα στοιχεία που σε χαρακτηρίζουν. Τα έργα του καλλιτέχνη αντανακλούν την προσωπικότητα του. Εγώ απλά τυχαίνει να εκφράζομαι μέσω της φωτογραφίας- αυτό που για άλλους είναι η ζωγραφική , η μουσική, ο χορός.

Μοναχός, Θιβέτ, 1994

Ποια δύναμη σε παρακινεί να φωτογραφίζεις;      

Η δύναμη της εικόνας. Για εμένα η εικόνα είναι τα πάντα, είναι ο τρόπος ¨γραφής¨ μου. Η φόρμα, το φως, η δύναμη που μπορεί να αποπνεύσει μια εικόνα χωρίς απαραίτητα να μπορούμε να προσδιορίσουμε το γιατί, να το ερμηνεύσουμε με τη λογική.

Από τι εμπνέεσαι;

Ήταν καλοκαίρι του 2009, όταν αποφάσισα να φωτογραφίσω τον Γαλλικό σταθμό στην Αλεξανδρούπολη με μία διαφορετική προσέγγιση για τα δικά μου φωτογραφικά δεδομένα μέχρι τότε. Ήθελα να αποτυπώσω τον χώρο σε ένα “νεκρό” χρόνο χωρίς την παρουσία ανθρώπων.

 

Εκείνο που με συνεπήρε ήταν το άπλετο φως, που περνούσε μέσα από τα μεγάλα ξύλινα παράθυρα, ένα πρόχειρο βάζο από πλαστικό μπουκάλι κόκα κόλα με υπέροχα τριαντάφυλλα, που είχαν τοποθετήσει οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ πάνω σε ένα τραπέζι. Το φως και πάλι ήταν το κυρίαρχο στοιχείο,  το αγνό, το αιώνιο. Η τάξη των πραγμάτων μέσα στο χώρο, μια τάξη που  πορεύεται μέσα στον χρόνο αιώνια.

Hıdırellez, Αδριανούπολη, 2006

Έμπνευση της στιγμής ή υπάρχει κάποια προετοιμασία;

Και τα δύο θα έλεγα. Υπάρχει μια γενικότερη προετοιμασία, που αφορά  το θέμα και μια σειρά προδιαγεγραμμένων χώρων ή προσώπων που μπαίνουν σε μια σειρά και πρέπει να φωτογραφηθούν. Η ίδια η διαδικασία είναι απολύτως αυθόρμητη- αυτό που λέτε έμπνευση της στιγμής. Το τυχαίο είναι αυτό που μπορεί να σε μαγέψει, είναι η ίδια η δύναμη της ζωής.

Δέλτα Έβρου, 2008

Η Θράκη πως αποτυπώνεται στο φωτογραφικό σου καμβά;

Η Θράκη είναι ο οικείος χώρος μου, λατρεύω αυτή τη γη. Η απεραντοσύνη και ερημιά του τοπίου, οι δεσμοί με την παράδοση και την θρησκεία είναι αυτά που με μαγεύουν και αποτυπώνω μέσα από τις εικόνες μου. Πάντα φωτογράφιζα την Θράκη και έχω μια μεγάλη σειρά φωτογραφιών από την ευρύτερη περιοχή. Το project Terra Thrakia, του οποίου ήμουν και εγώ ένας εκ των οργανωτών του Κέντρου Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης, μου έδωσε την δυνατότητα να φωτογραφίσω την ευρύτερη περιοχή με μια πανοραμική μηχανή. Έτσι γεννήθηκε το Thrace 612 ένα οδοιπορικό στην ύπαιθρο που μου πήρε περίπου τρία χρόνια.

Ιμβρος 1999

Η φωτογραφία χρειάζεται σκέψη ή ένστικτο; Πως διακρίνεις το ξεχωριστό, το σημαντικό στην αναζήτηση της εικόνας;

 Υπάρχουν και οι δύο τάσεις στην φωτογραφία. Το πρώτο είναι αυτό που λέμε conceptual προϊόν μελέτης και σκέψης πριν την λήψη. Εγώ είμαι σίγουρα με το δεύτερο. Ένστικτο και αυθορμητισμός στην στιγμή του κλικ. Σκέψη μετά στην επιλογή, που είναι εξίσου σημαντική διαδικασία. Τελικώς όλα βέβαια κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

Προτιμάς τις ασπρόμαυρες ή τις έγχρωμες φωτογραφίες;

Η εικόνα να έχει τη δύναμη να συγκινεί, είτε είναι ασπρόμαυρη, είτε έγχρωμη. Παίρνω την ίδια χαρά και με τις δύο

Εκτιμάς ότι η φωτογραφία είναι τέχνη ή τεχνική;

 Η φωτογραφία εμπεριέχει πάρα πολλές μορφές, σίγουρα είναι και τέχνη. Μια τέχνη που εμπεριέχει την τεχνική είτε αυτή κινείται στο χώρο της πιο άρτιας και πιστής απεικόνισης είτε κινείται στο χώρο του τυχαίου και του “λάθους”.

Ξενοδοχείο Majestic, “Αλεξανδρούπολη: Χώροι ανάμεσα στην μνήμη και στη λήθη”,2009

Πως πιστεύεις ότι έχει επιδράσει η εξέλιξη της τεχνολογίας στη φωτογραφία;

Η επίδραση είναι τεράστια, οι φωτογραφίες που “ανεβαίνουν” στο διαδίκτυο είναι εκατοντάδες χιλιάδες ανά λεπτό Έτσι η ίδια η φύση της φωτογραφίας έχει αλλάξει. Από την αρχή του αιώνα, όπου για να γίνει μία λήψη χρειαζόταν ολόκληρη ιεροτελεστία, φτάσαμε σήμερα να φωτογραφίζονται τα πάντα και σχεδόν αδιάλειπτα.  Αυτό κάνει τα πράγματα λίγο πιο δύσκολα, γιατί η πληροφορία είναι τόση πολύ που είναι δύσκολο να την διαχειριστούμε.

Παλιά Δημαρχεία, “Αλεξανδρούπολη: Χώροι ανάμεσα στην μνήμη και στη λήθη”,2009Παλιά Δημαρχεία, “Αλεξανδρούπολη: Χώροι ανάμεσα στην μνήμη και στη λήθη”,2009

Ποια η γνώμη σου για το instagram;

 Πολύ θετική ,όπως και για το διαδίκτυο γενικότερα, αρκεί να μπορείς να σταθείς καθορίζοντας τον χώρο που θα κινηθείς. Εκείνο που με κατευθύνει είναι το ένστικτο μου και η  αισθητική μου.

Καθολική Εκκλησία, “Αλεξανδρούπολη: Χώροι ανάμεσα στην μνήμη και στη λήθη”,2009

Πόσες μηχανές έχεις και πόσες χρησιμοποιείς;

 Τα τελευταία χρόνια έχω δύο φωτογραφικές μια ψηφιακή και μια αναλογική μεγάλου format αυτές με την κουκούλα που χασομερούσαν αρκετά παλιά. Έχουν περάσει από τα χέρια μου διαφόρων τύπων μηχανές 135mm, μεσαίου format με τετράγωνο καρέ 6X6, πανοραμικές.

Λιμάνι, Αλεξανδρούπολη, 2010, “Thrace 612”

Πως καταφέρνεις να εντάσσεις τη φωτογραφία στην καθημερινότητα σου μιας και δεν είναι το επάγγελμα σου αυτό και ο χρόνος όλων μας είναι περιορισμένος;

 Πολλές φορές στην καθημερινότητα βρίσκομαι μπροστά σε δυνατές εικόνες και θα ήθελα να έχω την μηχανή μου για να αποτυπώσω στιγμές, που όμως για πρακτικούς λόγους δεν μπορώ να έχω. Σχετικά ο χρόνος που αφιερώνω είναι μικρός. Έχω όμως δίψα και αυτό με κάνει τις ώρες που φωτογραφίζω να βυθίζομαι σε αυτό και να είμαι απόλυτα παρόν .

Δέλτα του Έβρου, Αλεξανδρούπολη, 2010, “Thrace 612”

Υπάρχει κάτι που ετοιμάζεις; Κάποιο καινούριο φωτογραφικό project;

Υπάρχουν ένα δύο πράγματα που δουλεύω και είμαι σίγουρος ότι θα βγουν σε βάθος χρόνου. Το ένα είναι ένα οδοιπορικό στα χωριά της ενδοχώρας του Έβρου.

Εκκλησία Μεταμόρφωσις , Κανδύλλι, Κωνσταντινούπολη, 2010, “Thrace 612”

Η δουλειά του Θεοδόση Γιαννακίδη με θέμα “Αλεξανδρούπολης : Χώροι ανάμεσα στην μνήμη και τη λήθη” έχει παρουσιαστεί στα πλαίσια του Athens Photo festival 2010, και το “Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης”  το 2011. Συμμετείχε στην έκθεση “Terra Thrakia” η οποία παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της PhotoBiennale 2014 στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Μέρος της δουλειάς του παρουσιάστηκε στο Athens Photo festival 2015 στην ομαδική έκθεση με τίτλο  “Ο φωτογραφικός χρόνος της Νοσταλγίας”.

Μπορείτε να  επικοινωνήσετε μαζί του στο pixida@gmail.com  και να ταξιδέψετε με τις εικόνες του στο  giannakidis.viewbook.com και στο lensculture.com/sakis-giannakidis

Αδριανούπολη, 2010, “Thrace 612”

 

LEAVE A REPLY