Κωνσταντίνα Βασιλειάδου: «Ο χορός δεν έχει ηλικία, φύλο, σωματότυπο»

Συνέντευξη με τη δασκάλα χορού και εκπαιδευτικό

0
1537
Το να δουλεύεις μαζί με παιδιά είναι τεράστια ευθύνη, αλλά και μεγάλη ευλογία. Όταν κάνεις καλά τη δουλειά σου, η μεγαλύτερη και καλύτερη επιβράβευση έρχεται από τους πιο αυστηρούς και αυθόρμητους κριτές: τους μαθητές σου.
Σήμερα μιλά στην 360 η δασκάλα χορού-εκπαιδευτικός Κωνσταντίνα Βασιλειάδου και μοιράζεται μαζί μας τα όνειρά της και τις πιο όμορφες στιγμές που έχει ζήσει όλα αυτά τα χρόνια κοντά στα παιδιά.
Εκφράζει επίσης τον προβληματισμό της για το γεγονός ότι «οι τέχνες από ‘οξυγόνο’ ενός πολιτισμού ‘κατάντησαν’ πολυτέλεια», ενώ ξεκαθαρίζει πως  ο χορός για όλους, αφού «δεν έχει ηλικία, φύλο, σωματότυπο», αρκεί λίγος χρόνος και διάθεση!

Κωνσταντίνα, πού σε βρίσκουμε να διδάσκεις αυτό τον καιρό;

Έχω πολύ ενδιαφέρουσες συνεργασίες και φέτος στον Ν.Έβρου. Είναι μια όμορφη διδακτική χρονιά, γιατί νιώθω ότι σε όποιο μέρος δουλεύω έχω και μια ξεχωριστή “οικογένεια” να με περιμένει που αποτελείται από τις μαθήτριές, τους γονείς, τους συνεργάτες μου.

Από τη θεολογία στο χορό… Πώς προέκυψε αυτή η όμορφη αλλαγή στη ζωή σου;

Νομίζω οι χρονικοί προσδιορισμοί δεν είναι ευδιάκριτοι όταν μιλάω για αυτά τα δυο. Με λίγα λόγια , η αγάπη μου και για τα δυο ξεκίνησε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τόσο η εσωτερική όσο και η καλλιτεχνική αναζήτηση έχουν κοινή συνισταμένη, τον άνθρωπο. Η επιστήμη της θεολογίας ενέχει την πνευματικότητα που όλοι αποζητούμε, όσο για τον χορό περικλείει τα στοιχεία της φαντασίας που μας λείπουν από την καθημερινότητα που βιώνουμε. Μέσα μου ξεκάθαρα επικρατεί η ανάγκη για ένα ταξίδι της ψυχής και του πνεύματος που αποζητάει την ελευθερία και την καθαρότητα της καρδιάς. Ο χορός μου το προσφέρει• Οι σπουδές στη Θεολογική σχολή με βοήθησαν να κατανοήσω τον άνθρωπο, στη βαθύτερη ανάγκη που έχουμε να πιστέψουμε στην αλήθεια και την αγάπη. Ξεκάθαρα λοιπόν, τα ανθρωπιστικά επαγγέλματα ήταν πάντοτε στις επιλογές μου, γι’αυτό ολοκλήρωσα και μεταπτυχιακό στην Κοινωνιολογία, για να εμπλουτίσω τα όσα με ενδιαφέρουν με τα οφέλη της εξειδίκευσης. Από παιδαγωγικής άποψης η ενασχόληση με τα παιδιά, είναι ένα σχολείο και για μένα την ίδια,  μαθαίνω και μορφώνομαι από αυτά.

Οι τέχνες αντέχουν στην κρίση; Οι γονείς συνεχίζουν να στέλνουν τα παιδιά τους σε μαθήματα μουσικής, χορού κτλ;

Οι τέχνες από ” οξυγόνο ” ενός πολιτισμού , ” κατάντησαν ” πολυτέλεια… Με στενοχωρεί αυτό. Θα έπρεπε όλοι να έχουμε την επιλογή να ακολουθήσουμε μια τέχνη… Να μην εξαρτάται δηλαδή από τα δίδακτρα. Η κρίση αγγίζει όλους τους τομείς της ζωής. Όμως καθημερινά παρατηρώ την αντίσταση των γονιών σε όλο αυτό το κλίμα των περικοπών και μάχονται για να μη στερηθούν τα παιδιά τους τα δικαιώματά τους. Ένα από αυτά , εκείνο του ελεύθερου χρόνου, των εξωσχολικών δραστηριοτήτων, της άσκησης , της αγωγής. Θα συνεχίσουμε λοιπόν να δημιουργούμε στην Ελλάδα !

Ποια ήταν η πιο συγκινητική στιγμή που έζησες σε όλα αυτά τα χρόνια που διδάσκεις χορό;

Μόνο συγκινητικές στιγμές. Τωρα θα μου πεις πως γίνεται αυτό.. κι όμως, γίνεται! Μ’αρέσει η ουσία των πραγμάτων, αυτή με κάνει ευτυχισμένη στη διδασκαλία. Τα απλά, τα καθημερινά, τα αληθινά με γεμίζουν με γλυκές αναμνήσεις. Μια αυθόρμητη αγκαλιά των μαθητριών, μια επαινετική τους κουβέντα, τα δάκρυα χαράς των γονιών στο τέλος μιας παράστασης που παρακολούθησαν τα παιδιά τους, τα συγχαρητήρια των συναδέλφων, η εμπιστοσύνη των εργοδοτών μου κάθε φορά στις καινούριες ιδέες μου. Τους ευχαριστώ όλους για όσα όμορφα ζούμε μαζί. Με το χέρι στην καρδιά , μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ήταν οταν μια μαθήτρια μου ετών 8, μου είπε πως στα αγγλικά γράψανε έκθεση με θέμα ” Το άτομο που θαυμάζετε πιο πολύ ” και εκείνη έγραψε για μένα και μάλιστα μου απαρίθμησε επιχειρήματα.. καταλαβαίνεις συγκίνηση! Αναρωτήθηκα αν είμαι όλα αυτά που βλέπει σε μένα και φυσικά ένιωσα ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να φανώ άξια εκπαιδευτικός…

Μπορεί να μάθει χορό ο οποιοσδήποτε; Τι χρειάζεται να έχει κανείς για να τα καταφέρει;

Ο χορός δεν έχει ηλικία, φύλο, σωματότυπο! Είναι σαν το παλιό καλό κρασί.. όσο μεγαλώνουμε εξελισσόμαστε, βελτιώνεται η κίνηση, η ποιότητα και η τεχνική. Όλα αυτά συν του ότι βιώματα, εμπειρίες, γνώσεις, συναισθήματα και επιλογές μας κάνουν πιο δυνατούς στο κεφάλαιο του χορού. Το μόνο που χρειάζεται κάποιος λοιπόν, είναι να έχει κλείσει τα 3 έτη της ζωής του και να διαθέτει όρεξη να μάθει και φυσικά λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του. Η αμερικανίδα χορογράφος Agnes De Mille, έλεγε : ” Το να χορεύεις είναι να είσαι έξω από τον εαυτό σου, μεγαλύτερος, πιο όμορφος, πιο ισχυρός. Αυτό είναι δύναμη, είναι δόξα επάνω στη Γη και είναι στο χέρι σου να την αποκτήσεις”. Εγώ με τη σειρά μου, εύχομαι να μπορούμε να το ζούμε αυτό, έστω και για μερικά λεπτά, όλοι όσοι αγαπάμε τον χορό.

Τι τραγούδι θα επέλεγες να χορογραφήσεις για: α) το γάμο της καλύτερής σου φίλης β) την απονομή των Όσκαρ γ) μία εκδήλωση αφιερωμένη στην Ελλάδα των μνημονίων

Ωραία ερώτηση Κική, πρωτότυπη. Λοιπόν:

Α) Μια ροκ μπαλάντα, προσαρμοσμένη στο στυλ του ζευγαριού

Β) “The winner takes it all” Abba

Γ) ” Ματωμένος γάμος”  Μάνος Χατζηδάκις .

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο σε σχέση με το χορό;

Να έχουν τη δυνατότητα  όλα τα παιδιά του κόσμου να χορεύουν, ανέμελα και χαρούμενα. Ας μην ξεχνάμε τα οφέλη του χορού για τα παιδιά: εκτός του ότι χτίζουν ένα υγιές σώμα, παράλληλα διασκεδάζουν,  γελάνε, αποβάλλουν ανασφάλειες, καλλιεργούν τη φαντασία τους,  συνεργάζονται, κοινωνικοποιούνται και ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο, αυτόν που επάνω του θα δημιουργήσουν. Η μεγάλη καινοτόμος του χορού Martha Graham είχε πει : ” Ο χορός είναι η κρυμμένη γλώσσα της ψυχής. ”

Εύχομαι όλοι οι εκπαιδευτικοί ανά τον κόσμο να γίνουμε ασπίδες προστασίας στις αθώες ψυχές των παιδιών, να τις οχυρώσουμε από το κακό… Οι ψυχές τους πρέπει να μιλάνε μόνο για τη χαρά ! Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία της συνέντευξης και τον πολύτιμο χρόνο σας. Συγχαρητήρια για το έργο σας.

LEAVE A REPLY