Άγιες μέρες έρχονται…
κι εγώ… στο κλίμα των ημερών,
σιδερώνω κάτι πολυκαιρισμένα πετσετάκια.
Το σίδερο αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μου
…και τις καίω…

Καμιά φορά, αρκούν τρία πλεκτά
για να με γυρίσουν βίαια στο πριν…
σε στιγμές που κύλισαν αναπότρεπτα
και πεισματικά θρονιάστηκαν στην καρδιά,
μ’ ένα ειδικό βάρος ασήκωτο…

Κι εκεί, πάνω στη σιδερώστρα
με τ’ απλωμένα όνειρα που έμειναν όνειρα
και τους λεμονανθούς που δεν άνθισαν ποτέ…
έρχονται πίσω οι ξεχασμένες λέξεις
και γλιστρούν άηχα… πληγώνοντας την καρδιά…

Ταράζουν ένα παρελθόν με εικόνες και λόγια,
για να θυμίζουν τη μη αναστρέψιμη απουσία
κάποιων αγαπημένων προσώπων που χάθηκαν
και κάποτε γελούσαν μαζί μου
πίσω από την κλειστή μας πόρτα.

Μα όσο σιδερώνω… σκέπτομαι
ότι το πέρασμά τους, δεν πήγε χαμένο
αλλά μου κληροδότησε κάποιες αξίες,
εφ’ όρου ζωής, για παρακαταθήκη μνήμης…
αλλά και δύναμης… για μετά.

Λυπάμαι μόνο… όσους ειρωνεύονται…
και δεν μπορούν να καταλάβουν την ουσία…
ότι το ΓΕΛΙΟ και το ΚΛΑΜΑ
είναι τα δύο αναπόσπαστα
και άρρηκτα συνδεδεμένα κομμάτια ζωής…

Χαίρομαι…
που μπορώ να γελώ και να κλαίω…
να ζω το Πάσχα και την Ανάσταση…
να σκουπίζω την απρόσκλητη θλίψη των ματιών,
να μυρίζω τις ανθισμένες πασχαλιές
και να τις στολίζω, με τα σεμέν, το τραπέζι μου…

Καίτη Μπουρκέλη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ