Ο Ανδρέας Χονδρός μας διηγείται τις ιστορίες των καλύτερών του φίλων. Ήταν κι αυτά, μπορεί όχι αδέσποτα, σίγουρα, όμως, ανεπιθύμητα. Δυστυχώς, πολύς κόσμος δεν γνωρίζει τίποτα για τους παπαγάλους, για το πόσο ευαίσθητοι είναι και πόση φροντίδα χρειάζονται. Έτσι, οι εγκαταλείψεις και οι επιστροφές σε pet shop, είναι συχνό φαινόμενο. Πάντα όμως, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος.

O Ντίνος

Ο Ντίνος είχε μεγαλώσει με μια οικογένεια στην Αλεξανδρούπολη. Η οικογένεια μετανάστευσε στην Αυστραλία και τον άφησε σε τοπικό πετ σοπ. Ήταν ήδη εξημερωμένος και είχε μάθει να ζει μόνο με ανθρώπους.

Μπαίνοντας στο πετ σοπ τον παρατήρησα και πλησίασα να τον δω. Αντί να κάνει πίσω όπως κάνουν οι περισσότεροι παπαγάλοι που νιώθουν τρομερό στρες στα κλουβιά και φοβούνται τους ανθρώπους, ήρθε προς το μέρος μου. Ρώτησα στο κατάστημα και μου είπαν την ιστορία του. Τον έβγαλα από το κλουβί και γατζώθηκε στο μπουφάν μου, χώθηκε μάλιστα από μέσα. Τον πήγα έτσι στο σπίτι… γατζωμένο μέσα από το μπουφάν μου να τραγουδάει.

παπαγάλος

Τον πρώτο καιρό είχα πραγματικά πάθει ένα μικρό σοκ γιατί οι συνήθειες του έμοιαζαν περισσότερο με σκύλου παρά με παπαγάλου. Έπινε νερό μόνο από ποτήρι, έτρωγε φαγητό μόνο από πιάτα, ήθελε να τρώει πάντα στο τραπέζι και όταν ξάπλωνε… έρχονταν πάντα στο μαξιλάρι να κοιμηθεί δίπλα μου. Επειδή όμως αυτός ο τρόπος ζωής δεν είναι κατάλληλος για έναν παπαγάλο, με τα χρόνια και με πολύ υπομονή οι συνήθειες αυτές άλλαξαν. Έχει μάθει να ζει με άλλους παπαγάλους χωρίς να νιώθει όμως ότι δεν έχει τον άνθρωπο του. Οι λόγοι που έπρεπε να γίνει αυτό είναι κυρίως για την δική του προστασία. Για παράδειγμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να πίνει νερό από ανθρώπινο ποτήρι γιατί τα ανθρώπινα μικρόβια μπορούν να τον σκοτώσουν.

Τα πτηνά γενικότερα επειδή είναι «φτιαγμένα» να ζουν σε άλλα ύψη και συνθήκες, δεν διαθέτουν αντισώματα για μικρόβια που συναντούμε στο έδαφος, και φυσικά για μικρόβια ανθρώπων. Ο Ντίνος ευχαριστιέται πάντα την ανθρώπινη παρέα, συχνά βγαίνουμε και βόλτες μαζί σε κοντινές αποστάσεις και μάλιστα είναι αρκετά «γυναικάς». Έχει αδυναμία στις γυναίκες και αν τις συμπαθήσει πολύ…σφυρίζει τα κάλαντα των Χριστουγέννων. Επίσης με συγκεκριμένα τραγούδια που του αρέσουν…χορεύει. Το αγαπημένο του παιχνίδι είναι να κρύβεται μέσα σε σακούλες κάτι που όμως του επιτρέπω σπάνια για λόγους ασφάλειας και πάντα με επιτήρηση και προσοχή. Ο Ντίνος είναι πλέον 7-8 ετών και είναι κομμάτι της ζωής μου. Καθημερινά θέλει χάδια στο κεφάλι και χώρο για παιχνίδι.

Ο Μάριος

παπαγάλοςΤον Μάριο τον πήρε από το πετ σοπ κάποιος κύριος, όταν ήταν μόλις 2-3 μηνών και τον κράτησε για 1 μήνα. Τον είχε συνεχώς ελεύθερο στο σπίτι και του έμαθε να είναι συνεχώς μαζί του. Στη συνέχεια ο κύριος αυτός αποφάσισε ότι ο Μάριος είναι ενοχλητικό και τον πήγε πίσω στο πετ σοπ. Επί 2 μήνες ο Μάριος έτρωγε ελάχιστα στην κλούβα που τον έβαλαν, και είχε πέσει σε κατάθλιψη. Κάθονταν συνεχώς στον πάτο της κλούβας ακίνητος και με το κεφάλι κρυμμένο ανάμεσα στη μια του φτερούγα. Περνούσα σχεδόν καθημερινά και τον έβλεπα, αλλά είχα ενδοιασμούς αν πρέπει να τον πάρω γιατί φοβόμουν ότι δε θα μπορώ να φροντίζω και να ασχοληθώ όπως πρέπει με 2 παπαγάλους.

Μέρα με τη μέρα χειροτέρευε μέχρι που τελικά ήταν σχεδόν αναίσθητος. Αποφάσισα τότε να τον πάρω γιατί ένιωθα τύψεις στη σκέψη ότι μπορούσα να τον σώσω… Τον έφερα σπίτι και για καιρό ήταν σε χωριστό χώρο από το Ντίνο. Ξεκινήσαμε μια διαδικασία επαναφοράς με πλούσια διατροφή αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Ο Μάριος δέχονταν να φάει μόνο αν κρατούσα την τροφή στο χέρι. Είχε αποκτήσει εξάρτηση από την ανθρώπινη παρουσία και φοβία από την κλούβα του πετ σοπ όπου τον είχαν βάλει με ενήλικα ζευγάρια τα οποία του έκαναν επιθέσεις λόγω έλλειψης τροφής (κανόνες επιβίωσης). Για περίπου 1 μήνα έπρεπε να τον ταΐζω καθημερινά με το χέρι… Στη συνέχεια τον μετέφερα στον ίδιο χώρο με το Ντίνο και άρχισε να μιμείται τη συμπεριφορά του. Άρχισε να τρώει και να πίνει μόνος του. Οι δυο τους ποτέ δε τα πήγαν καλά. Ο Ντίνος δε τον συμπάθησε ποτέ αλλά συμβιώνουν ήρεμα. Ο Μάριος αντίθετα συμπαθεί υπερβολικά το Ντίνο, θέλει συνεχώς να είναι μαζί κάτι που ο Ντίνος αποφεύγειJ Ο Μάριος είναι εξαιρετικά χαδιάρης, μπορεί να κάθεται στο χέρι για ώρες ολόκληρες τρίβοντας το κεφάλι του πάνω μου. Σήμερα είναι περίπου 4 ετών. Ακόμα και σήμερα τόσα χρόνια μετά εντυπωσιάζομαι με το πόσο διαφορετικές προσωπικότητες έχουν… είναι σαν μικρά ανθρωπάκια.

Η Κορώνα

παπαγάλοςΤην ονομάσαμε Κορώνα γιατί λατρεύει να κάθεται στα κεφάλια μας! Είναι η πιο νέα κάτοικος του «παπαγαλοχωριού», παραγγελία σε πετ σοπ, εξημερωμένη. Την επέστρεψαν σε μερικές μέρες γιατί έκανε (είπαν) φασαρία. Είναι η πιο ήσυχη από όλους τους παπαγάλους μου. Δεν ενοχλεί, έχει εξαιρετικά ήρεμη προσωπικότητα και θέλει να έχει καλές σχέσεις με όλα τα υπόλοιπα μέλη του κοπαδιού. Ο Μάριος την έχει αντιπαθήσει από την πρώτη στιγμή αλλά πιστεύω ότι με τον καιρό θα «τα βρουν». Αν πλησιάσει στην περιοχή του, την διώχνει αμέσως. Αν είναι ο Μάριος στον ώμο μου και έρθει η Κορώνα στον άλλο ώμο, ο Μάριος φεύγει αμέσως αφού πρώτα μου ρίξει μια μικρή «δαγκωνιά» για να δείξει τη δυσαρέσκεια του. Η Κορώνα είναι λίγο πάνω από ενός έτους.

Η Ζωή και ο Άρης

Είναι ζευγάρι και έχει αλλάξει αρκετά χέρια. Δεν ήταν εξημερωμένα και μισούν τους ανθρώπους γιατί δεν πέρασαν και λίγα από αυτούς… Έχουν ζήσει σε συνθήκες απόλυτης βρωμιάς, σε υπόγεια και σε κλουβιά μικροσκοπικά. Η ηλικία τους δεν είναι γνωστή, υπολογίζω ότι είναι περίπου 5 ετών. Τους έχω σπίτι εδώ και 2 χρόνια, περνούν όλη την ημέρα τους μαζί, κοιμούνται δίπλα-δίπλα και όταν έχουν πιο ρομαντικές διαθέσεις…ζευγαρώνουνJ.

παπαγάλος

Οι παπαγάλοι δεν ζευγαρώνουν μόνο κατά την περίοδο αναπαραγωγής αλλά και όταν απλώς θέλουν. Είναι επίσης μονογαμικοί και συνήθως οι σχέσεις τους διαρκούν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Είναι τρυφεροί ο ένας με τον άλλον, όμως έχουν και τις δύσκολες μέρες που μπορεί να μαλώσουν! Υπάρχουν μέρες που ο Άρης δεν έχει κέφια και αν πάει η Ζωή να τον ακουμπήσει, την διώχνει ή και το αντίθετο. Στα 2 χρόνια αυτά έχουν εξοικειωθεί μαζί μου, ο Άρης διασκεδάζει πολύ όταν του σφυρίζω και προσπαθεί να μιμηθεί. Η Ζωή όταν είναι εκτός κλουβιού έχει πετάξει και έχει προσγειωθεί επάνω μου κάποιες φορές για να με «εξερευνήσει» από κοντά. Και οι δυο όταν έχουν κέφια πλησιάζουν το χέρι μου και δέχονται να πάρουν λιχουδιά…αλλά μέχρι εκεί. Χάδια και πολλές συμπάθειες…δεν θέλουν. Επίσης αντιδρούν με μεγάλο άγχος σε ξένους και κάνουν σαν τρελά αν μετακινήσω την κλούβα για καθαριότητα. Φοβούνται ότι θα αλλάξουν και πάλι χώρο. Αξίζει να σημειώσω ότι οι παπαγάλοι δεν ξεχνούν… Η φοβία που έχουν με τους ανθρώπους και με τις τόσες αλλαγές από χώρο σε χώρο… δε θα φύγει ποτέ, με τον καιρό όμως μειώνεται.

Όλο το κοπάδι ζει σε μια κλούβα 1.5 μέτρου και έχει σχεδόν καθημερινά χρόνο εκτός κλουβιού για παιχνίδι και πτήσεις στο δωμάτιο «παπαγάλων» όπως το ονομάζω.

Η φροντίδα τους είναι δεσμευτική σε σημείο «απελπισίας». Για παράδειγμα αν θέλει κάποιος ο παπαγάλος του να είναι ψυχολογικά καλά θα πρέπει να τον έχει σε χώρο όπου θα μπορεί να ξυπνάει και να κοιμάται με την ανατολή και δύση του ηλίου αντίστοιχα. Ο ύπνος είναι μέγιστης σημασίας για την υγεία τους. Οι παπαγάλοι που ζουν σε χώρους με φώτα τη νύχτα αποκτούν προβλήματα και συνήθως κράζουν στη διάρκεια της ημέρας από νεύρα και κούραση. Η καθαριότητα επίσης είναι κλειδί στην υγεία τους καθώς έχουν τρομερή ευαισθησία σε μικρόβια και μύκητες ενώ η διατροφή τους απαιτεί τεράστια ποικιλία σε λαχανικά, σπόρους υψηλής ποιότητας (ελάχιστα ηλιόσπορα και το αναφέρω αυτό γιατί συνήθως γίνεται το αντίθετο με αποτέλεσμα να τρώνε σκέτο φυτικό λίπος και να πεθαίνουν 3-4 ετών από κακή φροντίδα των ανθρώπων) και φρέσκο νερό που πρέπει να αλλάζεται τουλάχιστον 1 φορά την ημέρα. Τα σκεύη τους επίσης πρέπει να πλένονται καθημερινά. Πολλές φορές γνωστοί μου με ρωτούν γιατί όσες φορές έχουν πάρει παπαγάλο σε λίγο καιρό αρρωσταίνει και πεθαίνει…. Η απάντηση είναι τα παραπάνω. Μάλιστα πάντα τους συμβουλεύω να μη πάρουν παπαγάλο. Αν πραγματικά θέλει κάποιος να τους φροντίσει και να έχουν καλή υγεία…οι απαιτήσεις είναι περισσότερες από κάθε άλλο κατοικίδιο. Όχι σε χρήματα αλλά σε χρόνο και καθαριότητα και χώρο. Αν ο παπαγάλος ζήσει σε ένα μικρό κλουβί και δεν έχει χώρο εκγύμνασης, το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνει σε 2-3 χρόνια από μελαγχολία ή συχνά από προβλήματα στην καρδιά λόγω λίπους, πράγμα επίσης που ελάχιστοι γνωρίζουν. Όσοι διαβάσατε τα παραπάνω και το σκέφτεστε…σας θερμοπαρακαλώ να ενημερωθείτε αναλυτικά πρώτα. Σας προτείνω να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα papagaloi.eu όπου υπάρχουν δεκάδες άρθρα για να έχετε καλή ενημέρωση.

Αν μπορούσαν τα πλάσματα αυτά να ζήσουν ελεύθερα στη χώρα μας (η συγκεκριμένη ράτσα των κοκατίλ δεν μπορεί να αντέξει σε θερμοκρασίες κάτω των 5 βαθμών κελσίου) θα τα είχα εκπαιδεύσει ήδη για να απελευθερωθούν. Ενδεχομένως να γυρνούσαν πίσω «στο σπίτι». Ο Ντίνος κάποτε έφυγε βόλτα από ανοιχτό παράθυρο και με περίμενε σε ταράτσα 2 τετράγωνα πιο κάτω… Τον φώναξα και πέταξε αμέσως πάνω μου. Αυτό όμως είναι η εξαίρεση. Είμαι βέβαιος ότι αν ζούσε μόνιμα σε ένα στενό κλουβί και το έσκαγε, δε θα γυρνούσε ποτέ πίσω.

 

LEAVE A REPLY