Σαν να ήρθε λίγο νωρίτερα η Εβδομάδα των Παθών, αγαπητοί αναγνώστες.

0
93

γράφει ο/η Πανταχού Παρών

Σαν να ήρθε λίγο νωρίτερα η Εβδομάδα των Παθών, αγαπητοί αναγνώστες. Τρομοκρατία, προσφυγικό, αίμα και δάκρυα, ένας κύκλος παράνοιας και δυστυχίας, δίχως αρχή και δίχως τέλος. Ας κάνουμε όμως κι ένα διάλειμμα απ’ όλα αυτά, κι ας πούμε κανένα καλαμπούρι, μήπως και λίγο αλλάξει η διάθεση. Δύσκολο ναι, ακατόρθωτο όχι.

 Η είδηση ότι η Μητρόπολη Αλεξανδρούπολης διοργανώνει σεμινάριο -παρακαλώ!- για Παρασκευή κόλλυβων είναι η είδηση που έλειπε από τη ζωή μας. Είναι η είδηση-σταθμός, η είδηση-κόλαφος, η είδηση-ειδησάρα που θα ζήλευε και το «Κουλούρι». Γιατί, τι πιο χρήσιμο για την κοινωνία μας σήμερα από το να ξέρουν τα μέλη τους να κάνουν κόλλυβα; Τι θα πει, εδώ ο κόσμος καίγεται, βαρκούλες αρμενίζουν; Και τι έγινε που το προσφυγικό βρίσκεται σε τέλμα και η εκκλησία είναι απούσα; Και τι έγινε που οι πεινασμένοι αυξήθηκαν κατά 5000% και οι δικαιούχοι των συσσιτίων κατά 5%; Σιγά, κακοήθειες. Φάε λίγο κολλυβάκι να πάνε τα φαρμάκια κάτω, κι αν πεθάνουμε στην ψάθα, να βάλεις πολλές σταφίδες στα δικά μου, μη ξεχαστείς.

φάτσα-1

 Ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης μίλησε στη ΝΟΔΕ και ζήτησε εκλογές. Όχι δημοτικές, εθνικές. Γιατί, οι «άνθρωποι, δεν μπορούν». Ενώ ο Κούλης, μπορεί. Ζήσαμε κυρία μου να το ακούσουμε κι αυτό. Όσο για τον δήμαρχο που πριν από τις δημοτικές εκλογές δηλώνει ανεξάρτητος και ακομμάτιστος και στην πορεία θυμάται τη γαλάζια του ταυτότητα, δεν έχω να πω πολλά. Άλλωστε, τι να πω εγώ, όταν έχει πάρει 56% στις προηγούμενες εκλογές; Είμαι ένα ποταπό σκουλήκι, τίποτα παραπάνω.

φάτσα-2

Κουιζάκι: Ασχολείται με τα δημοτικά πράγματα της Αλεξανδρούπολης και μάλιστα  νομίζει ότι είναι αμέσως μετά το δήμαρχο σε ιεραρχία. Το πρωί πάει εκκλησία και προσεύχεται με κατάνυξη και το βράδυ ξεσαλώνει στο facebook κατά των “λαθρομεταναστών”. Δεν είναι και τόσο δύσκολο, κάντε μια προσπάθεια…

φάτσα-1

 Άλλη μία φορά να ακούσω, «βοηθάτε τους πρόσφυγες, ενώ τα ελληνόπουλα πεινάνε» και θα με γράψουν οι εφημερίδες, θα με δείξουν οι τηλεοράσεις και θα με πουν τα ραδιόφωνα. Φοβάμαι πως δεν θα αντέξω και θα προβώ σε βιαιοπραγία. Όσο κάποιοι βάζουν την εθνικότητα και το θρήσκευμα ως κριτήριο για βοήθεια και μέτρο για φιλανθρωπία, τόσο αυτός ο κόσμος θα πηγαίνει κατά διαόλου. Οι άνθρωποι σε ανάγκη, είναι άνθρωποι, τα παιδιά είναι παιδιά, ο πόλεμος, είτε οικονομικός, είτε πραγματικός, είναι πόλεμος. Και εμείς, οι πραγματικοί άνθρωποι, θα τους βοηθάμε όλους. Οι υπόλοιποι βάλτε ταμπέλες και διαχωριστικά. Αλλά αφήστε μας ήσυχους.

LEAVE A REPLY