Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Από μικρός άκουγε με προσοχή την κάθε ιστορία που άκουγε, διάβαζε ή έβλεπε, κι έτσι νοερά σκηνοθετούσε. Τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα τα έκανε στη Ισπανία. Πέρασε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αγγλία κι έπειτα επέστεψε στην Ελλάδα.
Αυτό που του δίνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση, μας λέει ο Χάρης, είναι οι χαρακτήρες, ο ανθρωποκεντρισμός. Πολύ κοντά στο στοιχείο του λοιπόν, βρίσκεται και στη νέα του δουλειά: Το ΕΡΤ Social Growth, η νέα εκπομπή της ΕΡΤ, μια σειρά επεισοδίων, εστιάζει σε νέους επιχειρηματίες που βασισμένοι στο ταλέντο τους και τις ανάγκες της κοινωνίας, τολμούνε να κάνουνε τις ιδέες τους πράξη με τη μορφή μιας κοινωνικής επιχείρησης.
Ο Χάρης σκηνοθετεί. Αποτυπώνει τις ιστορίες τους. Το όραμά τους γίνεται εικόνα και ήχος για να φτάσει στην μικρή μας οθόνη. «Η περιέργεια είναι αρκετή», μας λέει, για να σπεύσουμε να τις δούμε.

Πότε θυμάσαι τον εαυτό σου να μπαίνει για πρώτη φορά στο μυαλό ενός σκηνοθέτη;

Δεν είναι τόσο το «μυαλό» ενός σκηνοθέτη παρά η αντίληψη της αφήγησης. Από πιτσιρικάς θυμάμαι έντονα πώς αφουγκραζόμουν όποιον μου έλεγε μια ιστορία με τον δικό του τρόπο… Ακόμη κι αν δεν τα κατάφερνε καθόλου καλά. Μπορεί να ήταν ένας φίλος, ένα βιβλίο, μια ταινία, λίγο τηλεόραση, ένας δάσκαλος ή καθηγητής στο σχολείο… Από παντού ακούς ιστορίες.

Είναι ο κινηματογράφος πάντα που ξεσηκώνει κάποιον να γίνει σκηνοθέτης;

Ο κινηματογράφος θέλοντας και μη είναι η πιο πλούσια και σύνθετη μορφή οπτικοποίησης μιας ιστορίας. Ήταν πάντα το ισχυρότερο ερέθισμα για μένα και έτσι θα μείνει. Δεν είναι καθόλου αμελητέο ότι οι σχολές κινηματογράφου αντιστοιχούν στο επίπεδο σπουδών των ανωτέρων σχολών καλών τεχνών. Τώρα… από πού θα «ξεσηκωθεί» κάποιος είναι άγνωστο. Μπορεί να ανακαλύψει τις δυνατότητες του καινούργιου του κινητού, μια απλή κάμερα που έπιασε στα χέρια του, ένα από αυτά τα ελικοπτεράκια που είναι της μόδας ή ακόμη και από μια γυροβολιά που «έριξε» κάποιος στο γλέντι ενός γάμου.

Σε ποιον τομέα της σκηνοθεσίας χτυπά η καρδιά σου;

Δεν υπάρχουν τομείς στην σκηνοθεσία. Υπάρχουν διαφορετικές τέχνες τις οποίες οφείλεις να χρησιμοποιήσεις ως σκηνοθέτης, και οι οποίες «συναρμολογούν» το έργο που κάνεις. Είναι τα κομμάτια και τα «εργαλεία» που έχεις στην διάθεση σου ώστε να συντάξεις αυτό που θέλεις να αφηγηθείς. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ειδήμων σε οποιαδήποτε από αυτές τις τέχνες. Αντιθέτως, θεωρώ ότι θα σου κάνει και κακό διότι θα σε περιορίσει να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα. Ασφαλώς και όπως εξελίσσεσαι ως άνθρωπος και ως σκηνοθέτης αποκτάς μια κλίση και ένα ενδιαφέρον παραπάνω σε κάποια από αυτές τις τέχνες. Το ουσιαστικότερο που έχει να κάνει όμως ένας σκηνοθέτης είναι να ορίσει και στο τέλος να διευθύνει την εργασία όλων αυτών των στενών συνεργατών του με τις αντίστοιχες ειδικότητες σε κάθε τέχνη… Ορθότατα στα Αγγλικά ο τίτλος του σκηνοθέτη είναι “director”, δηλαδή διευθυντής του έργου. Όπως ακριβώς και σε οποιαδήποτε εταιρία ή έστω και δημόσια υπηρεσία. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι σε τέχνες όπως η φωτογραφία, η μουσική, η λογοτεχνία, η υποκριτική ή η εφαρμοσμένη τέχνη της γραφιστικής. Αυτές έχουν και τις προεκτάσεις τους όπως ο ρυθμός, η ανθρώπινη ψυχολογία, η αισθητική, το marketing και πολλές άλλες. Προσωπικά, το ενδιαφέρον που βρίσκω και αυτό που μου δίνει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση ώστε να μελετώ συνέχεια και να εξελίσσομαι, είναι οι χαρακτήρες. Ο ανθρωποκεντρισμός.

Έχεις αναλάβει στη σκηνοθεσία της νέας εκπομπής «ΕΡΤ Social Growth» που θα κάνει πρεμιέρα σε λίγες ημέρες. Μια πρότυπη σειρά ντοκιμαντέρ. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτήν.

Πρόκειται για μια τηλεοπτική εκπομπή, μια σειρά επεισοδίων στην οποία έδωσα μια ευδιάκριτη και συγκεκριμένη μορφή (format). Η λευκή κόλλα χαρτιού που μου ανέθεσαν να γεμίσω και κατά συνέπεια να κινηματογραφήσω, έκρυβε μια προϋπόθεση που είναι το αντικείμενο της σειράς και το ζητούμενο που μου ανατέθηκε να αφηγηθώ. Η ευδιάθετη προβολή και ανάδειξη του οικοσυστήματος της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και των νεοφυών επιχειρήσεων (startups). στην χώρα μας. Υπάρχουν άνθρωποι νέοι και μη, οι οποίοι αντιλαμβάνονται μια πτυχή του χαρακτήρα τους, ένα ενδιαφέρον τους και μια ανάγκη στην κοινωνία ή στην αγορά. Έτσι λοιπόν βρίσκουν το θάρρος να κάνουν κάτι απλό και κατά τα άλλα λογικό, που όμως είναι δυστυχώς πολύ μπερδεμένο, κατακριτέο πολλές φορές και γενικά χαώδες στην Ελλάδα. Επιχειρούν. Παίρνουν μια ιδιωτική πρωτοβουλία. Έχουν αυτό το ρετρό πλέον στοιχείο που λέγεται προσωπική βούληση. Και δεν τους απαγορεύει κανείς να είναι βιώσιμοι και να έχουν κέρδος, πόσο μάλλον ο ίδιος ο νόμος!

Πώς βιώνεις από τη δική σου οπτική γωνία της ιστορίες των νέων που συμμετέχουν στις εκπομπές;

Τους επευφημώ, τους συμμερίζομαι, ταυτίζομαι με διάφορα στοιχεία του χαρακτήρα τους και εκπλήσσομαι με αρκετούς ως προς το πόσο αποτελεσματικοί είναι στο να δομούν τις ιδέες τους και να τις μετατρέπουν σε επιχειρήσεις. Επίσης, απολαμβάνω τον ώριμο ενθουσιασμό τους και την εξαιρετική διάθεση που έχουν ενώ κάνουν στην άκρη την σκοτεινή πλευρά της οικονομικής κρίσης και εστιάζουν σε αυτό που τους δίνει ευχαρίστηση.

Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να αλλάξετε θέσεις; Να πεις εσύ τη δική σου ιστορία. Κι αν ναι, ποιος θα ήταν ο τίτλος της;

Επιδοκιμάζω αυτούς τους ανθρώπους που έχουν φαντασία, επιμονή, ευφυΐα και αποτελεσματικότητα και σίγουρα ταυτίζομαι. Είμαι εκεί όμως για να πω την δική τους ιστορία και να αφηγηθώ την αξία της. Όχι την δική μου…

Η καινοτομία στην επιχειρηματικότητα πιστεύεις ότι ευδοκιμεί παντού; Ακόμα και στην Ελλάδα του σήμερα;

Ασφαλώς! Η καινοτομία είναι αυτή που κάνει τα πάντα να προοδεύουν. Κατά την γνώμη μου είναι ένα δείγμα ευαισθησίας. Η ανθρωπότητα δεν θα είχε φτάσει εδώ που βρίσκεται σήμερα αν δεν υπήρχαν οι «ρομαντικοί». Κακά τα ψέματα, όσο κι αν στον σύγχρονο κόσμο ευδοκιμεί η εύκολη τροφή της διαίρεσης των ανθρώπων, του φανατισμού και των άτυχων συμπερασμάτων ότι βιώνουμε έναν νέο μεσαίωνα… Είμαστε στο 2017, σε μια χώρα με ειρήνη, ελευθερία και το δικαίωμα να παράγουμε ιδέες, να τις κοινοποιούμε, να τις εξάγουμε και να εξελισσόμαστε. Όπως δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της γης!

Τα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα τα έκανες στις ΗΠΑ. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Τα έκανα στην Ισπανία για την ακρίβεια. Αργότερα στις ΗΠΑ, την Αγγλία και την Ελλάδα. Μια χαρά ήταν! Παρατήρησα έντονα τις διαφορές στην εργασιακή ηθική σε κάθε μια από αυτές τις χώρες.

Σε τι υστερεί η χώρα μας στο χώρο του κινηματογράφου ή των τηλεοπτικών σειρών; Πού εντοπίζεις την αδυναμία της; Χωρίς να μιλήσουμε για το οικονομικό. Ας υποθέσουμε ότι τα λεφτά υπήρχαν.

Η κύρια αδυναμία που εντοπίζω είναι ότι τα πράγματα σε πολλές περιπτώσεις δεν ξεκινούν με τον σωστό τρόπο με αποτέλεσμα να χρειάζεσαι να ξοδεύεις πολύ ενέργεια και δύναμη στο να «σώζεις» μια κατάσταση παρά να συγκεντρώνεσαι με ευχαρίστηση στο να τα εξελίξεις. Λόγω του ότι εν τέλει θα ολοκληρώσεις το έργο σου διότι περί αυτού πρόκειται, βρίσκεσαι στην άβολη και επίπονη θέση να νικάς τον ανορθόδοξο τρόπο που γίνονται τα περισσότερα από την γέννηση τους μέχρι και την ολοκλήρωση τους.

Δώσε στο κοινό έναν ή παραπάνω λόγους για να αγκαλιάσουν την νέα εκπομπή.

Η περιέργεια είναι αρκετή!

Τι προσωπικά μελλοντικά σχέδια έχεις κατά νου;

Διάφορα που δεν είναι του παρόντος.

LEAVE A REPLY