Καταφύγια έρωτος» είναι ο τίτλος της ατομικής έκθεσης του ιδιαίτερα σημαντικού ζωγράφου, Χρήστου Κεχαγιόγλου, που φιλοξενείται στην Αλεξανδρούπολη, στην αίθουσα τέχνης Art Gallery Αθανασία Πεφτουλίδη.
Ο καλλιτέχνης μίλησε στην 360ο για τα έργα που παρουσιάζονται σ’ αυτήν τη ζωγραφική ενότητα και που διέπονται από μια κοινή ερωτική διάθεση, για τα «Καταφύγια έρωτος» που είναι οι τόποι συνάντησης, συνεύρεσης, περισυλλογής αλλά και τόποι πάνω απ’ όλα ζωγραφικής , για το ρόλο του έρωτα στην κρίση που ζούμε και για το εικαστικό του σύμπαν.

Ποια είναι τα καταφύγια του έρωτα στη ζωή μας;

Καταφύγια έρωτα είναι για μένα όλοι εκείνοι οι προσωπικοί χώροι που βρίσκουμε ανενόχλητοι αυτό που αγαπάμε, αυτό που γεμίζει τη ζωή μας. Οι τόποι που για τον καθένα αποτελούν το κέντρο του κόσμου, την πηγή. Τόποι υψηλής ενεργειακής στάθμης. Που προστατεύουν τον έρωτα και τον αναζωπυρώνουν. Εκεί που καταφεύγουμε και στη μεγάλη χαρά, αλλά και στη μεγάλη στενοχώρια. Η τέχνη είναι για μένα το πλέον λυτρωτικό καταφύγιο για την ψυχή.

Στην κρίση που ζούμε ο έρωτας είναι ένα καταφύγιο;

Το μοναδικό μάλλον. Που βρίσκει έδαφος η κρίση? Στην απουσία του έρωτα. Η κρίση λογικά θα έπρεπε να μας έστρεφε με ορμή προς τον έρωτα, για ότι κάνουμε, για ότι ζούμε. Έρωτας σημαίνει δημιουργικότητα. Αλλά δυστυχώς δεν έχουμε καλλιεργηθεί να είμαστε δημιουργικοί στη ζωή μας. Αν ακολουθείς συνεχώς πρότυπα που σου επιβάλλουν που να τον βρεις τον αληθινό έρωτα?… Γίνεται μια λέξη χωρίς περιεχόμενο, θαμμένη σε χυδαίες, σαχλές «ερωτικές» εικόνες. Το αληθινό του περιεχόμενο, χωρίς άσκηση και καθαρότητα του νου, πάντα θα διαφεύγει. Και πάντα, για όσους δεν τεμπελιάζουν και το αναζητούν, θα είναι το απόλυτο καταφύγιο.

 

Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στα έργα σου και στη ζωή σου;

Τεράστιο. Ο έρωτας με ελευθερώνει. Είναι η δύναμη που ζωοποιεί και δίνει νόημα στα πράγματα που με περιβάλλουν. Χωρίς έρωτα με τον κόσμο, με τη ζωή, δεν γίνεται ζωγραφική, αλλά εδώ που τα λέμε, δεν γίνεται και ζωή. Όλος ο αγώνας ενός καλλιτέχνη είναι να καταφέρει να αποτυπώσει στο έργο του την πνοή, την ενέργεια του έρωτα. Όταν συμβεί αυτό σ’ ένα έργο μπορούμε να λέμε πως έχει τελειώσει. Με την έννοια ότι πλέον έχει εμφυτευτεί μέσα του κάτι που θα εκπέμπει πάντα ζωή. Η ζωγραφική οφείλει να «γράφει» ζωή, ζω-γραφική. Κι αυτό γίνεται μόνο όταν στρέφεται στην πηγή της, τον έρωτα. Η ζωή και τα έργα δεν έχουν σ’ έναν καλλιτέχνη απόσταση. Ζει για να δημιουργεί και τα έργα του είναι μια καταγραφή της ζωής που καταναλώνει για να τα δημιουργήσει.

Γιατί ζωγραφίζετε;

«Μάλλον γιατί δεν αντέχω να μη ζωγραφίζω. Από τα 18 μου που πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω συστηματικά δεν σταμάτησα ούτε μέρα … Μέρα χωρίς ζωγραφική αισθάνομαι πως είναι μια χαμένη μέρα … Κάποιο είδος έρωτα, έρωτα με την εικόνα αλλά και με την χειρονομία. Η ζωγραφική είναι μια πανάρχαια άλλου τύπου γλώσσα, που προσπαθώ με τεράστια υπομονή και δουλειά ν’ ανακαλύψω και να λειτουργήσω γιατί προφανώς τη χρειάζομαι. Τη χρειάζομαι όσο τη χρειάζεται κι όλος ο κόσμος.»

Τι είναι για σας η πράξη της ζωγραφικής;

«Είναι αρχικά μια βαθιά ανάγκη. Ένας κοινός τόπος που μας φέρνει σε επικοινωνία. Μοιάζει σα δίαυλος που φέρνει σ’ επαφή τα αόρατα που μας συνθέτουν με τα ορατά που μας περιτριγυρίζουν. Τα φέρνει σε σχέση κι επαφή. Με τη ζωγραφική πράξη πραγματώνεται και προβάλλεται αυτή η σχέση, αυτή η ενότητα. Κι αποκτά ένα νόημα ο κόσμος.»

Ποιος είναι ο ζωγραφικός κόσμος του Χρήστου Κεχαγιόγλου;

«Ο κόσμος μου?.. Είναι άραγε μόνο δικός μου?.. Είναι μια εσωτερική οπτική του κόσμου μας. Μοιάζει όπως θα έλεγε ο Ν.Γ. Πεντζίκης με τον κόσμο μας, μόνο που αυτός είναι άλλος. Μη ρωτήσετε τι είναι αυτό το «άλλο». Η ζωγραφική, όπως κι η τέχνη γενικότερα, αληθεύει μέσα μας σαν αίνιγμα.»

Από πού αντλείτε τα θέματα σας;-Τι σας εμπνέει; Ποια είναι η πηγή τους;

«Η πηγή μου είναι η μνήμη. Ο θησαυρός που μαζεύεται μέσα μας από τις αισθήσεις, τις σκέψεις και τα αισθήματα και χρειάζεται έναν τρόπο να τακτοποιηθεί. Μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο, να μελετώ τη λεπτομέρεια που δίνει ταυτότητα στα πράγματα, να σχεδιάζω ξανά και ξανά. Η δουλειά μου θέλω να έχει την ακρίβεια της προσεκτικής παρατήρησης που έφερε στη ζωγραφική η αναγέννηση, μόνο που η αποτύπωση της θέλω να έχει την ελευθερία, τον πλούτο και την γλυκιά παραμόρφωση της μνήμης. Έτσι όπως μας έμαθαν να τη χρησιμοποιούμε οι παλιοί, πριν την αναγέννηση ζωγράφοι, αλλά και οι νεώτεροι, από τον 20ο αι. και μετά. Για να μην παρεξηγηθώ, λέγοντας «μνήμη», εννοώ ένα μηχανισμό αναπαράστασης βαθιά ανθρώπινο κι όχι ένα περιεχόμενο παλιό ή συναισθηματικό. Λέω πως ζωγραφίζω «από μνήμης», ακόμα κι όταν δουλεύω από φυσικού μπροστά σε κάποιο τοπίο ή πρόσωπο. Ζωγραφίζω δηλαδή χρησιμοποιώντας το μηχανισμό της μνήμης, προκειμένου να αποκτήσουν βάθος και ζωντάνια η λογική, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις.»

Ποια είναι τα ζωγραφικά θέματα που πρωταγωνιστούν στο έργο σας;

«Μάλλον πρωταγωνιστούν τα τοπία. Αλλά όλα τα θέματα, πρόσωπα, νεκρές φύσεις, αφηρημένα θέματα μ’ έχουν πολύ συχνά απασχολήσει. Για τη ζωγραφική ένα τοπίο έχει ελάχιστη διαφορά από ένα πρόσωπο, ή ένα αντικείμενο, όσο κι αν φαίνεται περίεργο. Το κυρίως θέμα της ζωγραφικής μου είναι εντέλει η ίδια η ζωγραφική.»

Ποια είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του καλλιτέχνη;

«Δεν ξέρω τι είναι η ιδιαίτερη πατρίδα… Αισθάνομαι Έλληνας, άνθρωπος της Μεσογείου, δυτικός και ανατολίτης ταυτόχρονα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη καταγόμενος από παππούδες που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη και την Κωνσταντινούπολη. Έζησα ένα διάστημα στο Παρίσι, ταξίδεψα πολύ και ήδη ζω σχεδόν 30 χρόνια στην Αθήνα, στο Μαρούσι για την ακρίβεια, περνώντας και αρκετά διαστήματα στην Άνδρο… Όλοι αυτοί οι τόποι έχουνε μέσα μου την βαρύτητα και την ιδιαιτερότητα της πατρίδας.»

H έκθεση θα διαρκέσει έως τα τέλη Μαρτίου.
Θα είναι ανοικτή καθημερινά από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ
Αrt Gallery – Αθανασία Πεφτουλίδη
Σκρά 2-4, Αλεξανδρούπολη, Τηλ. 25510-81220

LEAVE A REPLY