Πρόσωπα

0
132

του Μάνου Λασκαράκη

Η πόλη που ζεις: Αν την κοιτάξεις απ’ το μπαλκόνι σου το πιο πιθανό να δεις ένα ακατάστατο μοντάζ από τσιμέντα, ξεβαμμένους σοβάδες, κεραίες, τέντες, ημιυπαίθριους κι άλλες αυθαιρεσίες. Δε σε ενοχλεί βέβαια κάθε πρωί που κοιτάς τον καιρό για να αποφασίσεις τι θα φορέσεις. Σε αυτό τοπίο μεγάλωσες, αυτό σε έθρεψε, σαν το γάλα κάποτε, τον καφέ σήμερα, ή μια φέτα ψωμί. Σε ενοχλεί μόνο όταν βλέπεις κάτι μαγευτικές πόλεις απ’ το ίντερνετ στα νορβηγικά φιόρδ, από ‘κείνες που μάλλον δεν θα πας ποτέ.  Αν είσαι λίγο πιο τυχερός, σε μια μονοκατοικία στον Άγιο Βασίλειο, θα δεις λίγο πράσινο, μερικές αυλές, δυο-τρία χαριτωμένα σπίτια, μέχρι που, αργά ή γρήγορα, θα φυτρώσει στην απέναντι γωνία η έμπνευση ενός αρχιτέκτονα που σε άλλες χώρες θα ήταν άνεργος. Και τότε σηκώνεις τα χέρια ψηλά.

Τα πρόσωπα δεν τα φτιάχνουν αρχιτέκτονες. Τα επέλεξε η φύση. Αν και κανένα δεν έχει όμοιό του, όλα ταιριάζουν στο σύνολο. Όποιου φύλου και φυλής. Κάθε χρώματος, ηλικίας, βάρους ή ύψους. Κι αν κάποιο από αυτά δεν σου αρέσει μπορείς να μην το βάλεις στη ζωή σου. Έχει όμως κάθε δικαίωμα να ζει ανάμεσά σου.

Aπ’ τα χιλιάδες πρόσωπα που συναντάς, κανένα δεν είναι μόνο ένας περαστικός ή ένας κομπάρσος για να γεμίζει το πλάνο. Είναι ένα πρόσωπο που κάθε πρωί βλέπει από μια δική του γωνία την πόλη σου. Πάει στη δική του δουλειά (ή δυστυχώς ψάχνει για μία), έχει τους δικούς του αγαπημένους ανθρώπους, έχει τα δικά του όνειρα και, αν τυχών σε προσέξει στο δρόμο, απ’ τα δικά του μάτια, είσαι εσύ ο περαστικός.

Υπάρχουν πρόσωπα αναγνωρίσιμα. Η κάθε πόλη έχει τα δικά της. Είτε τους δεις στην πόλη, στο γυαλί, δε βλέπεις μόνο ένα πρόσωπο, αλλά και πολλά που τον ακολουθούν. Η δράση του, η καριέρα του – το κοινωνικό ή πολιτικό του προφίλ.

Υπάρχουν και τα άγνωστα πρόσωπα. Αυτά που τα βλέπεις κάθε πρωί να περνάν απ’ τον ίδιο δρόμο με μια τσάντα, βιαστικοί, και δεν ξέρεις από πού έρχονται, πού πάνε και ποιοι είναι. Αυτά τα πρόσωπα ίσως τα «συναντήσεις» και στα social media. Θα δεις δυο-τρεις φωτογραφίες τους σε ένα καφέ, ένα πάρτι ή μια παραλία, θα μάθεις ποια ταινία είδανε προχθές και θα σχηματίσεις μια εικόνα για αυτούς, που μπορεί να είναι τόσο επιφανειακή, όσο το να λες ότι διάβασες ένα βιβλίο βλέποντας μόνο το εξώφυλλο.

Εξώφυλλο έχουν οι άνθρωποι όπως και τα έντυπα. Όπως και αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, με έναν πίνακας ζωγραφικής. Ένα έργο μια τοπικής καλλιτέχνη, της Αθανασίας Ταμπουρά-Πεφτουλίδη. Το έντυπο αυτό δεν είναι ένα περιοδικό τέχνης, αλλά θα ασχοληθεί και με την τέχνη. Με τους δημιουργούς τους. Με τους «καταναλωτές» της. Θα εστιάσει και σε εκείνους που δεν δημιουργούν τέχνη αλλά κάθε είδους δράση, γύρω από την καθημερινή ζωή, την επιχειρηματικότητα, τις εκδηλώσεις και τις παραδώσεις.

Ο φακός μας θα εστιάσει στις γνωστές και τις άγνωστες γωνιές της πόλης. Τόσο σε αυτές που γίνονται καρτ-ποστάλ, όσο και στις καθημερινές και άχαρες που όμως κρύβουν εκπλήξεις. Θα εστιάσει στην άγνωστη πλευρά γνώριμων ανθρώπων αλλά και σε εκείνους που δεν είχαμε ποτέ την τύχη να γνωρίσουμε.

Οι τριακόσιες εξήντα μοίρες είναι ένας κύκλος στη ζωή, τα γεγονότα, τον πολιτισμό, με κέντρο τον αναγνώστη, εσένα. Μια περιήγηση στην πόλη, την αγορά, τη διασκέδαση. Ένας φακός στα πάνω και τα κάτω, ένα ζουμ στις χαρές και τα προβλήματα, στους ανθρώπους και τις προσωπικές τους ιστορίες. Με λίγη δόση χιούμορ και αρκετή δόση φαντασίας.

LEAVE A REPLY