Πριν από μερικές μέρες βρέθηκε στην πόλη μας ο Johnny Bacolas. Ένας ελληνοαμερικανός μουσικός αστέρας από το Seattle των Ηνωμένων Πολιτειών, γνωστός στους φίλους της ροκ για το πέρασμά του από τους Alice in Chains και τις μεγάλες αργότερα επιτυχίες με την μπάντα των Second Coming και το ομώνυμο άλμπουμ τους.
O Bacolas, μουσικός παραγωγός πλέον σήμερα, φιλοξενήθηκε στην Αλεξανδρούπολη ως καλεσμένος μιας «δική μας» μπάντας, των ΙΝΚ, καθώς σχεδιάζουν μαζί μια σπουδαία μουσική συνεργασία.
Η «360⁰» συνάντησε τον Johnny και είχε μαζί του μια απολαυστική κουβέντα με ιστορίες βγαλμένες από κινηματογραφική ταινία. Από τα πρώτα του βήματα στο στίβο της ροκ μουσικής μόλις στα 12, παρέα με τον Layne Staley των Alice in Chains, πώς ένας bartender μπορεί να σου βρει από τύχη ένα κορυφαίο τραγουδιστή για την μπάντα σου, και μια περιπέτεια σε ένα στριπτιζάδικο, όπου γι’ αρκετή ώρα κάθονταν πλάι σε έναν ροκ-σταρ, δίχως να τον αναγνωρίσει, και προσφέρθηκε να του κεράσει τα ποτά, νομίζοντας πως δεν θα έχει χρήματα!
Μια απ’ τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, η συμβολή του στο Soundtrack «Έκτη Αίσθηση» με τον Bruce Willis, απ’ όπου παραλίγο να προκύψει και ένας…Αρμαγεδόν!

Πότε ξεκίνησες να παίζεις μουσική;

Johnny BacolasΞεκίνησα να παίζω μουσική στα 12. Ένα χρόνο αργότερα σχημάτισα την πρώτη μου μπάντα, τους Sleaze, με τους φίλους μου από το σχολείο. Στα τύμπανα ήταν ο James Bergstrom, ένα παιδί που λεγόταν Ed, και φυσικά ο Layne Staley τον οποίο μας είχε γνωρίσει ο αδερφός του Ken ELmer.

Πες μας την ιστορία πίσω από το πρώτο άλμπουμ των Second Coming.

Το 1993 με 94 και ενώ είχαμε ήδη κυκλοφορήσει τον πρώτο μας δίσκο «LOVEVIL», βλέπαμε πως δεν πρόκειται να προχωρήσουμε με τον Max στα φωνητικά, αφού δεν είχε αυτό που θέλαμε για να πετύχουμε. Κάποια στιγμή, ένας γνωστός μας bartender, μας μίλησε για κάποιον τύπο που ξεσήκωνε μαγαζιά στο Everett, έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε να τον παρακολουθήσουμε μαζί με τον James Bergstrom.

Όταν τον είδαμε στην κυριολεξία πάθαμε την πλάκα μας. Ανεβήκαμε και παίξαμε μερικά τραγούδια με τον Τravis Bracht στη σκηνή, από ότι θυμάμαι των Alice in Chains και Μetallica. Γύρισα και κοίταξα εκείνη την ώρα τον James και ήξερα πως ήταν αυτό που ακριβώς θέλαμε. Αργότερα, και ενώ είχαμε κάποια δικαστήρια με τον Maxi, βρήκαμε τον Dudley Taft στην κιθάρα, μετονομαστήκαμε σε «FTA» (FUND THE ALBUM) και ξεκινήσαμε να παίζουμε παντού για να μαζέψουμε χρήματα. Όταν τελειώσαμε τον δίσκο έστειλα τα ντέμο στον παραγωγό μας Kelly Gray. Ήξερα πως έχουμε πολλές πιθανότητες να υπογράψουμε αφού το υλικό το πίστευα πολύ και το ίδιο μου είχανε πει όλοι όσοι το είχαν ακούσει. Τελικά καταφέραμε και υπογράψαμε στην Capitol και ξεκινήσαμε τις περιοδείες. Ο ομώνυμος μας δίσκος θα έλεγα πως είναι ο αγαπημένος μου και αυτός που μας έβαλε στον μουσικό χάρτη, υπάρχουν όμως αρκετά τραγούδια που μου αρέσουν και από τον επόμενο δίσκο, το «13». Ο φίλος μου Eric Snyder που αντικατέστησε τον Dudley στις κιθάρες έγραψε τότε μερικά καταπληκτικά τραγούδια και είναι ένας από τους αγαπημένους μου κιθαρίστες..

Ποιες είναι οι αγαπημένες σου μπάντες;

Έχω πολλές αγαπημένες μπάντες. Θα πω μόνο μερικά παραδείγματα. Μου αρέσουν τόσο οι Radiohead όσο και η Lana Del Rey, επίσης οι MonsterMagnet, ενώ από το Seattle θα έλεγα πως ο πιο χαρακτηριστικός δίσκος της εποχής και της πόλης μας ήταν το Facelift των Αlice In Chains.

O Johnny Bacolas έξω από το ξενοδοχείο που διέμενε στην Αλεξανδρούπολη.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη ραδιοφωνική επιτυχία του «SecondComing»;

Το Soft και το Vintage Eyes. Βάλαμε 3 τραγούδια στο Billboard. Δύο από αυτά έφτασαν στο νούμερο 11.

Είσαι ένας από τους καλύτερους φίλους του Layne Staley, πώς θα τον περιέγραφες ως χαρακτήρα και άνθρωπο;

O Layne ήταν πολύ ταπεινός, φαίνεται περίεργο που ένας τόσο μεγάλος σταρ μπορεί να είναι ταπεινός και όμως με αυτόν συνέβαινε. Στην σκηνή βέβαια ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, έπιανε το μικρόφωνο και μάγευε τον κόσμο, είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση. Πίσω όμως από όλα αυτά ήταν ένας πολύ ειλικρινής, σεμνός χαρακτήρας. Καθαρός και ειλικρινής, δεν υπήρχε τίποτα ψεύτικο πάνω του. Ισχυρή προσωπικότητα και πολύ έξυπνος, πολύ έντιμος.

Καταλάβαινες πώς ένιωθε για όλους, δεν κρυβόταν. Αν θύμωνε στο έδειχνε το ίδιο επίσης αν ήταν χαρούμενος. Δεν έκρυβε τίποτα απολύτως. Νομίζω πως του άρεσε η δόξα αλλά δεν τον είχε αλλοτριώσει καθόλου παρέμεινε ο εαυτός, του άρεσε απλά να δείχνει πως μπορούσε να καταφέρει πράγματα

Ποια είναι η γνώμη σου για τους ΙΝΚ και τη μουσική τους; Σχεδιάζετε μια νέα μουσική συνεργασία;

Οι ΙΝΚ είναι μια από τις αγαπημένες μου μπάντες στην Ευρώπη και όχι μόνο. Δεν έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια κάτι τόσο καλό σε Rock μπάντες, η μουσική τους με αγγίζει πολύ, η παραγωγή, οι στίχοι, οι φωνές, οι κιθάρες όλα τους, είναι μια μπάντα με ψυχή και πολύ συναίσθημα, πράγμα πολύ σπάνιο στις μέρες μας. Μου θυμίζουν πολύ τους Alice in Chains ενώ ακούω κάτι από Doors και κλασσικές μπάντες επίσης στη μουσική τους. Θα κάνω σίγουρα πράματα μαζί τους και πιστεύω πως έχουν όλα τα στοιχεία να κάνουν κάτι και στην Αμερική, δεν τους λείπει τίποτα. Έχει αλλάξει πλέον το rock, δύσκολα ακούς δίσκους όπως το Dopes to infinity των Monster Magnet. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ΙΝΚ απλά στην εποχή μας πολύ δύσκολα τα ραδιόφωνα επιλέγουν τόσο ποιοτική μουσική. Πριν από μια εικοσαετία τα πράματα ήταν πολύ καλύτερα για όλα αυτά τα συγκροτήματα, στις μέρες μας ο κόσμος ψάχνει το εύκολο. Είναι πραγματικά κρίμα που δεν έχουν συμβόλαιο σήμερα με πολυεθνική. Το Ophelia που κάναμε μαζί είναι ένα είδος από μόνο του, κινηματογραφικό, δε μοιάζει με τίποτα απολύτως, δεν εντάσσεται, έχει ποίηση και εικόνα, θέλω να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε τις ψυχές των ανθρώπων με τα νέα τραγούδια…

Παρέα με την μπάντα των ΙΝΚ
Παρέα με την μπάντα των ΙΝΚ

Μίλησέ μας για την ταινία «Έκτη Αίσθηση» με πρωταγωνιστή τον Bruce Willis. Συμμετείχες στην παραγωγή του Soundtrack.

Πέρα από την «Έκτη Αίσθηση» μας είχε γίνει πρόταση να υπογράψουμε και στην Columbia. Αν το είχαμε κάνει θα είμασταν και στο «Αρμαγεδόν!» Έχει πλάκα γιατί είναι άλλη μια ταινία του Bruce Willis. Όλα αυτά τα είχε κανονίσει ο μάνατζέρ μας. Είναι πολύ ωραία αίσθηση να ακούς στην αίθουσα του σινεμά τη μουσική σου. Η αλήθεια είναι πως αρχικά δεν περιμέναμε να γίνει τόσο μεγάλη επιτυχία αυτή η ταινία. Νιώσαμε πραγματικά περήφανοι!

Ποια είναι η αγαπημένη σου ανάμνηση από τις περιοδείες σου; Ποια ιστορίες θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας για τους αστέρες που συνάντησες;

Νομίζω πως ήταν στο Τορόντο του Καναδά. Μετά από τις συναυλίες βρεθήκαμε σε ένα στριπ κλαμπ. Εκεί ήμουν με τα παιδιά από τους Monster Magnet, με τους οποίους παίζαμε για καιρό σε περιοδεία. Στο τραπέζι καθόταν ένας τύπος με κοντά μαλλιά, πίναμε μαζί για ώρες, περνούσαμε πολύ ωραία. Πρόσεξα πως όλες οι γυναίκες τον πλησίαζαν και τον ήθελαν πολύ, σκέφτηκα μάλλον θα είναι κάποιος διάσημος, αλλά δεν καταλάβαινα ποιος. Προσφέρθηκα να κεράσω επειδή είχαμε μόλις υπογράψει σε πολυεθνική και είχαμε συνέχεια λεφτά πάνω μας για ξόδεμα. Οι γυναίκες συνέχισαν να έρχονται γύρω του. Σε κάποια φάση έρχεται ο τραγουδιστής μας για να με πάρει να φύγουμε και μένει με ανοιχτό το στόμα! Αρχίζει να φωνάζει «είσαι ο λόγος που είμαι καλλιτέχνης και ξεκίνησα να τραγουδάω!» Λέει, «ξέρεις ποιος είναι αυτός; Είναι ο Ian Astbury από τους Cult». Πραγματικά ντράπηκα και ζήτησα συγγνώμη. Είχα προσφερθεί να του κεράσω τα ποτά μιας και νόμιζα πως μπορεί να μην έχει χρήματα! Ο ίδιος χαμογέλασε και μου λέει όχι σε παρακαλώ… Ήμουν τόσες ώρες με έναν τόσο μεγάλο τραγουδιστή και δεν τον είχα καταλάβει επειδή είχε κουρευτεί εκείνη την περίοδο. Κι εγώ τον θυμόμουν με το πολύ μακρύ μαλλί. Γενικά πέρασα πολύ ωραίες στιγμές με τους Monster Magnet αλλά και με τον Brett Scallions των Fuel.

Στο αεροδρόμιο Δημόκριτος τον υποδέχτηκε ο Χρήστος Τσάνταλης των ΙΝΚ
Στο αεροδρόμιο Δημόκριτος τον υποδέχτηκε ο Χρήστος Τσάνταλης των ΙΝΚ
Johnny Bacolas
Ο Johnny με την κιθάρα του στον κάλαμο Αττικής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ